Finland, het land van Jari Litmanen, Nokia en de duizend meren. Maar ook het land van Raikkonen en Hakkinen, en mijn trip had meer met de laatste twee te maken. Wij gingen namelijk racen in Finland!
Dag 1: Kuopio & Tahko
Met een privé-vliegtuig vlogen we op zondagochtend vanaf Antwerpen naar Kuopio. Dat de wereld vreemd in elkaar steekt merk dat wanneer je met een privé-vliegtuig vliegt geen douane door hoeft, en dus ook niet gecontroleerd wordt. Sterker nog, ik heb mijn paspoort de hele reis niet nodig gehad.
Rond 4 uur landde we in Kuopio waar het ondertussen zo'n 20 graden vroor en langzaam aan donker begon te worden. Met een taxi reden we naar onze bestemming Tahko, een toeristische plaats aan een groot meer waar we de komende 3 dagen gingen rondbrengen.
We bereikten rond 5 uur onze handgemaakte houten villa, bedekt onder een laag sneeuw van ongeveer een halve meter dik. We werden hier opgewacht door Tino en Kaahti Aaltonen van Aaltonen Motorsport. Zij zouden ons een onvergetelijke belevenis laten meemaken.
Tino Aaltonen is de zoon van rally-legende Rauna Aaltonen die een aantal keer wereldkampioen rally is geworden. Na zijn rally carrière heeft Rauna samen met zijn zoon het bedrijf Aaltonen Motorsport opgestart waarmee ze allerlei rijtrainingen geven.
Samen met Tino en zijn vrouw zijn we daarna gaan eten in een typisch Fins restaurant dat vast hangt aan een café, maar volgens Tino wel het beste restaurant in de buurt is. Het menu bestond uit cloudberries aperitief (speciale vrucht die alleen in het hoge noorden groeit en zeer zeldzaam is), een bouillon van wild met Fins brood, een steak van rendier en een cloudberry ijs na. De sfeer was erg goed, mede dankzij Tino en Kaahti die open en eerlijk over hun land en de bijzonderheden die daarbij hoorde vertelden.
Dag 2: Theorie en crossen maar!
Na het ontbijt kwam Tino langs om ons eens een lesje 'hoe-zit-je-in-een-auto' te geven en daarbij werd meteen uitgelegd hoe je een stuur moet vasthouden als je echt wilt leren autorijden. Daarna vertrokken we naar het bevroren meer van Tahko waar onze racemonsters op ons wachtte. Dit waren een BMW 315 uit 1984 met achterwielaandrijving (250pk), en een recentere Ford Focus met voorwielaandrijving (194 pk). Echte racemonsters dus, wel uitgerust met spijkerbanden zodat ze voldoende grip hadden op het ijs (volgens Tino gelijk aan een normale banden op een modderige weg).
Eenmaal aangekomen bij het circuit kregen we een korte uitleg en mochten meteen uittesten hoe snel onze auto's, en hoe goed onze stuurmanskunst was door te slalommen langs pionnen en vol gas te geven op een lang recht stuk. Ontzettend leuk natuurlijk!
Af en toe werden we aan de kant gezet en kregen we tips van Tino, die ook de Finse presidentiële chauffeurs heeft opgeleid. Hij weet waar hij het over heeft, en toch weet hij je voldoende vertrouwen te geven zodat je zekerder je auto in allerlei bochten gooit en je een echte rally-coureur waant.
Daarna is het tijd dat we de Ford Focus testen op een slalom parcours. Dat voorwielaandrijving beter is op een dergelijk parcours merkten we al vrij snel. Deze heeft namelijk veel meer grip en breekt niet zo snel uit als de BMW. De laatste ronde brak de aandrijfas van mijn Ford Focus af waardoor hij niet meer verder kon. Gelukkig stond er nog eentje op voorraad zodat ik verder kon met racen. Volgens Tino kwam dit probleem wel vaker voor, altijd bij de voorwielaangedreven auto's.
Na de lunch gaan we rondjes driften met de BMW. Het is de kunst om in een constante drift een ronde van ongeveer 50 meter te maken, iets wat ik maar niet voor elkaar kreeg. Gelukkig heb ik mijn auto niet gecrashed in de sneeuwmuur, iets wat diverse collega-chauffeurs wel meerdere keren voor elkaar kregen.
We sloten de dag af met een echt race parcours tussen sneeuwmuren, één stuurfout en je staat vast in de sneeuw en je moet wachten tot Tino en zijn crew je komen lostrekken met hun 4x4 jeep. Ontzettend gaaf, en je merkt dat rally rijden eigenlijk ontzettend hard werken is, vooral het stuurwerk vergt veel concentratie en conditie om dat in goede banen te leiden.
Na te hebben genoten van de sauna en douche vertrokken we naar een restaurant, waar we wederom Finse specialiteiten voorgeschoteld kregen.
Dag 3: 180 graden draaien, en racen op tijd.
Na het ontbijt vertrokken we weer naar het bevroren meer waar we meteen moesten laten zien dat we het driften met de BMW niet verleerd waren. Dit keer moesten we een flick-flak maken (eventjes rechts insturen en dan een grote bocht naar links driften langs diverse pionnen).
Hierdoor merk je wat een kleine stuurbeweging doet met een auto. Vele pionnen sneuvelden, maar Tino en de crew bleven goedlachs, en voorzagen ons van allerlei tips waardoor op het einde iedereen het wel onder de knie had.
Daarna was het tijd om met een Mini Cooper S te laten zien dat je een 180 graden draai kon maken. Ook hier draaide het om een kleine stuurbeweging, gevolgd door een grote waardoor de auto volledig ronddraaide en je vrolijk verder kon rijden. Bijzonder om te merken, al bleef het een hele opgave om het echt goed uit te voeren. Een enkele mini raakte ook helemaal uit de koers waardoor hij in een sneeuwbank belandde zodat Tino en zijn crew weer een auto konden uitgraven.
De volgende proef was een slalom parcours met de BMW waarbij het de bedoeling was dat je de achterkant van de BMW altijd lied swingen. Hierdoor kun je vrij de bochten nemen en een betere tijd neer zetten. Het vereiste uiteraard wel aardig wat stuurmanskunst.
Na het lunchen mochten we weer een circuit gaan rijden, dit keer met de Ford Focus, ook hier waren weer de nodige crashes waarbij 1 van onze auto's het weer niet overleefde. Hij raakte oververhit na een botsing op een sneeuwheuvel waardoor hij niet meer verder kon.
Hierna besloot Tino om maar eens een geintje uit te halen en gaf ons een Ford Focus met traction control aangeschakeld. Hierdoor was de auto veel makkelijker te besturen en gaf veel minder vermogen. Ik had dit in eerste instantie niet door en dacht dat dit een ander type auto was. Toen ik Tino hierop attendeerde mocht ik met hem meerijden en dan nog eens oordelen of het wel een andere Ford Focus was. Uiteraard schakelde hij meteen traction control uit en liet de auto vlotjes en zonder enige fout door het parcours gaan. Hoewel ik begon te twijfelen, dacht ik al dat ze een geintje met me uithaalde ;)
We besloten de dag met een parcours dat op tijd diende te worden gereden zodat een winnaar kon worden bepaald. Dit was uiteraard erg spannend, want als je crashte had je geen tijd, en slechts 1 iemand van de groep wist de auto niet langs de finish te halen. Uiteindelijk wist ik de 4e tijd te noteren van de 6.
's Avonds zijn we de 'pistenbullie' ingestapt die ons bracht naar de top van een berg / skipiste. Hier wachtte een houtgestookte Finse sauna op ons. Uiteraard was het de bedoeling dat we na de sauna even naar buiten door de sneeuw rende, met -30 graden was dit natuurlijk erg fris en vele van ons hielden het dan ook niet erg lang vol. De afwisseling tussen koud en warm was wel erg aangenaam.
Na de sauna hebben we in het restaurant op de berg gegeten en ook hier werden er weer typisch Finse lekkernijen voorgeschoteld.
Dag 4: Sneeuwscooters
Op de laatste dag werden we 's ochtends weer opgehaald met een taxi die ons bracht naar een verhuurpunt voor sneeuwscooters. Nadat we werden voorzien van dikke overals, dikke handschoenen en dikke laarzen kregen we een zeer korte uitleg over de sneeuwscooter. Nieuw voor mij was dat deze machines een topsnelheid hadden van 194 km/u.
We starten onze tocht door speciaal aangelegde sneeuwscooter paden die dwars door de bossen liepen. Het ene na het andere mooie landschap trok aan ons voorbij. Veel tijd om er van te genieten hadden we niet. De instructeur reed aardig door en wij nieuwelingen moesten er alles aan doen om deze gevaartes op het parcours te houden.
Ook de kou wilde graag een spelbreker zijn. Het vroor zo'n 30 graden en het was de de koudste dag van het jaar tot nu toe. Hoewel dik aangekleed wil het met zo'n 60 km/u op een sneeuwscooter toch koud aanvoelen, en dan met name in het gezicht en de vingers. Een aantal rijders heeft zelfs wat vrieskou brandwonden in het gezicht aan deze tocht overgehouden.
Toen we aankwamen bij een bevroren meer waar niemand was, besloot de instructeur om het gas maar eens echt open te trekken. Met een snelheid van 110 km/u vlogen we het meer over. Een onvergetelijke ervaring.
Op het einde van de tocht stopten we bij een houten hutje op een berg. Toen ik mijn sneeuwscooter afstapte, viel ik meteen een metertje diep in de sneeuw. In de hut werden we voorzien van warme koffie en konden we een worstje braden op een zelfgestookt vuurtje. Kort daarna eindigde onze tocht.
Na de lunch vlogen we weer terug naar Antwerpen. Een reis om nooit te vergeten en zeer veel bijzondere herinneringen. Mede dankzij de uitstekende zorg door de mensen van Aaltonen Motorsport, die echt alles op alles zetten om je een onvergetelijke vakantie te geven.